artikel van Remco Campert (uit De Volkskrant van 25/02/02)

Al in de eerste dagen van de tournee die een groepje binnen- en buitenlandse artiesten door Vlaanderen maakt, wordt vastgesteld dat niemand weet waar Zoutleeuw ligt. Van alle steden waar opgetreden wordt, is Zoutleeuw de grote onbekende, ook voor de autochtonen.
Toch staat daar het gebouw 'De Passant', waarin het gezelschap een voorstelling zal geven.
Zelfs de organisator van de tournee tast in het duister. Hij heeft alleen schriftelijk contact gehad met 'Pro Arte Lewa' zonder er een idee van te hebben waar Zoutleeuw ligt.
We hebben nog dagen om er achter te komen. Zo af en toe - in Geel, in Roeselare, in Brussel - roeren we het onderwerp even aan. Niemand blijkt serieus onderzoek te hebben gedaan.
Het woord 'zout' brengt me op de veronderstelling dat Zoutleeuw ergens aan de kust moet liggen. Men denkt van niet. De kust kent men op zijn duimpje.
De acteur heeft van horen zeggen dat Zoutleeuw diep in het land ligt, maar dat heel lang geleden de zee tot daar reikte. Er schijnen zelfs resten van duinen te zijn.
De dag van ons vertrek heeft de chauffeur die ons rondreist een verfrommelde kaart van België veroverd. Nu weet hij ongeveer de richting, inderdaad diep het land in.
We rijden langs Ham en langs Paal en langs Herk-de-Stad, bezwijken niet voor de verleiding om Wimmertingen of Hoepertingen te bezoeken, slaan ten slotte bij ijssalon Bolero rechtsaf en rijden Zoutleeuw binnen, een mooi stadje in Vlaams-Brabant met een kerk uit de 13e eeuw en een 14e-eeuwse lakenhal waar we weinig van zien omdat de slagregens en sneeuwstormen ons het zicht benemen.
De voorstelling loopt gesmeerd. Zoutleeuw staat wat ons betreft op de kaart. Maar waar ligt Amsterdam ook alweer?

bron: De Volkskrant 25/02/2002